Pages

Τετάρτη, 19 Δεκεμβρίου 2012

Κυριακή, 2 Δεκεμβρίου 2012

Έτσι να είσαι




Έτσι να μπαίνεις
σαν φουριόζος αέρας
να σηκώνεις το ασάλευτο σε χορό

Να ξεσηκώνεσαι σαν στρόβιλος
απ΄τα σπλάχνα της φωτιάς
και η ανάσα σου πυρακτωμένο ευαγγέλιο νά 'ναι

Κι όλα τα γύρω καύσιμη ύλη
να περνάς και να καις τα σκοτάδια
ορφανά να μη μένουν απο φως
μήτε χώμα μήτε πέτρα

Κι ότι θνητό μέσα σου να λιώνει
παρανάλωμα να γίνεται και κάρβουνο
πρώτη ύλη για της ψυχής
το ακατέργαστο διαμάντι

Σάββατο, 17 Νοεμβρίου 2012

Εξαιρέσεις




Ότι αξίζει είναι οι εξαιρέσεις μου
μια και το κατά κανόνα με βρίσκει ασύμφωνο
Έως ότου γίνω όλος μια εξαίρεση
θα συνθέτω τις ασυμφωνίες μου
σαν μουσικό χαλί για τις αντιπαραθέσεις

Παρασκευή, 9 Νοεμβρίου 2012

Η γραμματική της εποχής

Ισορροπεί ο κόσμος ανορθόδοξα
σ' έναν παρελθοντικό ενεστώτα διαρκείας
κι αυτές οι επιθετικές γραμμές των λέξεων
παγωμένες σαν αγκυλωμένος υπερσυντέλικος
στο χνότο ποιητών που μετέφραζαν σιωπή

Μοιάζει σπασμένος κρίκος
τούτο το χρονικό παράδοξο
που αρνείται να συνδέσει παρελθόν και μέλλον
περιμένοντας πεισματικά μιαν απόφαση
που δεν ρισκάρει να γεννηθεί
σε στόματα δειλών

Τώρα οι ποιητές κρατούν τις λέξεις
στα δόντια τους σαν σπόρους
και φιλί το φιλί την ουσία τους να φυτέψουν
στα στόματα των πικραμένων

Αυτές οι μέρες είναι ένα ξίφος χωρίς λαβή
που απ' όπου κι αν το πιάσεις κόβει
κι αυτός που στη χούφτα του θα το σφίξει
με αίμα θα γράψει το μανιφέστο του αύριο

Παρασκευή, 26 Οκτωβρίου 2012

Βόλτα στον κύκλο της μνήμης

Χωμάτινος ο δρόμος
αγκαλιασμένος απ' τις δεντροστοιχίες
που τον κρατούν σφιχτά
κατηφορίζει όπως τον περπατώ χωρίς βιασύνη
Ανασαίνω την γυμνή ομορφιά των δένδρων
καθώς αφουγκράζομαι τον ανεπαίσθητο ήχο
των φύλλων που πέφτουν
και ηθελημένα χάνουν τη μνήμη του καλοκαιριού

Αγαπημένο το ρέκβιεμ του φθινοπώρου
στην μυστική μα προσωρινή του συμφωνία
σαν έρωτας που σε χειμερία νάρκη πέφτει
Συνεχίζω να περπατώ αθόρυβα
να μην ταράξω την γεμάτη σιωπή της αέναης στιγμής

Αναπνέω βαθιά το χαρακτηριστικό κραδασμό της εποχής
και τον αφήνω να γαργάλα ευχάριστα τη μύτη

άρχισε να μυρίζει ο χειμώνας όπως έμαθα να τον αγαπώ

Τετάρτη, 24 Οκτωβρίου 2012

Επί - κοινωνία




Τολμώ ν' αμφισβητήσω το σύμπαν
κι αυτό αχάριστο δεν είναι
μου χαρίζει τα μυστικά του
σ' ανταπόδοση της τόλμης μου

Τίποτα δεν κρατώ για τον εαυτό μου
κι ότι έμαθα πρόθυμα το μοιράζομαι
μια και τίποτα δεν μου ανήκει
όπως και σε κανέναν

Μα δύσκολο είναι να επί- κοινωνήσει
κανείς στα βιώματα των άλλων
ειδικά όταν η διαθεσιμότητα
είναι μια πόρτα κλειστή

Αυτό που εδώ δηλώνεται
λειτουργεί αμφίδρομα
και για όλους ισχύει

Απόλυτα υπεύθυνος είμαι
γι' αυτά που λέω και γράφω
μα καθόλου υπεύθυνος δεν είμαι
γι' αυτά που εσύ καταλαβαίνεις αδερφέ μου

Ίσως κάποτε αυτά που έντεχνα κρύβονται
πίσω και ανάμεσα στις λέξεις
να φανερωθούν
από την κοινή προσπάθεια
να επικοινωνήσουμε επιτέλους
αποδίδοντας στις έννοιες το βάθος που τους αξίζει

Αλλά βασικό συστατικό της επιτυχίας
είναι πάντα η ειλικρίνεια
της αποδοχής της όποιας αμορφωσιάς μας
και πρώτα της δικής μου

Τρίτη, 23 Οκτωβρίου 2012

Ως το κόκαλο

Αυτή η καταχνιά και η υγρασία των ημερών
ταιριάζει απόλυτα
με αυτό το συναίσθημα απόρριψης και θλίψης
που πλανιέται στον αέρα και περονιάζει το κόκαλα

Τα λουλούδια στην αυλή
μουσκεμένα απ΄τη βροχή μοιάζουν δακρυσμένα
σαν να κλαιν για τον ήλιο που δεν βγαίνει πια
Ίσως να φοβούνται πως δεν θα ξαναφανεί
στον ορίζοντα της αυριανής ημέρας

Η πόλη βουίζει σαν μελίσσι που δέχεται επίθεση
μα τα μυαλά θολωμένα
και τα κορμιά μουδιασμένα για σθεναρή αντίσταση

Μοιάζουμε με πολεμιστές
που λησμόνησαν την ικανότητά τους για μάχη
κοιτούμε το ξίφος στα χέρια μας
και δεν γνωρίζουμε πως να το χειριστούμε

Η μνήμη σκούριασε στα υγρά υπόγεια της λήθης
κι έμειναν μόνο φωνές απελπισίας
Σαν χλιαρές αντιδράσεις
από στόμα μικρού και φοβισμένου παιδιού
“μη με χτυπάς δεν έχεις το δικαίωμα” και κλαίει

Φαίνεται πως το χτύπημα στο πρόσωπο
δεν είναι ακόμη αρκετά δυνατό
ούτε το αίμα που άρχισε να τρέχει

Μα ελπίζω πως το ειρωνικό μειδίαμα του θύτη
θα είναι αρκετό για να ξυπνήσει
αυτό που κοιμάται

Δευτέρα, 22 Οκτωβρίου 2012

Ζεύξη

Κάθε αυγή με το φως του τρέφομαι
και κάθε δείλι με τις αχτίνες του δειπνώ
του ζωοδότη ήλιου το καταπίστευμα

Με μάτια δέκτες και σώμα συλλέκτη
αναζητώ την θρεπτική του πεμπτουσία
τις μυστικές συχνοτηκές του συμφωνίες

Με τα πόδια στη Γη γυμνά κι αγώγιμα
στης πανγαίας το κορμί το ηλεκτροφόρο
μάνα και πατέρα να συνδέω εντός μου

Δυο σφαίρες σε ζεύξη με κάτοπτρο σύμπαν
και εγώ ενδιαμέσως ανελισσόμενος
επιούσιος Υιός της υπόσχεσης.-

Δευτέρα, 15 Οκτωβρίου 2012

Απάτη είναι

Απάτη είναι

Το κατασκεύασμα του νου σου
που πραγματικότητα το λες


Αυτό το έξωθεν συμβάν
που μέσα σου διαστρεβλώνεται
Κοίτα πως διαφωνούν μεταξύ τους
ο λόγος το συναίσθημα η πράξη και η σκέψη σου
σαν άλλες γλώσσες μιλούν
κι αδύνατη η συμφωνία τους είναι


Απάτη είναι
το κάλπικο νόμισμα των ματιών σου
μα πιο πολύ...
τούτο το συνονθύλευμα των πιστεύω σου άνθρωπε


Διαφώνησε αν μπορείς
όχι με μένα η τους άλλους
μα με το ίδιο σου το μυαλό
Με το οικοδόμημα των πεποιθήσεων
και της αδιαπραγμάτευτης πίστης σου
γι' αυτά που νομίζεις ότι γνωρίζεις


Διαφώνησε αν μπορείς
με αυτό το ανύπαρκτο σημείο του σύμπαντος
που στέκεσαι και το θεωρείς τόσο δεδομένο
όσο και ο κόσμος που σε περιβάλει
που σε κυκλώνει
και εσύ τον χτίζεις μέσα σου λειψό
με υλικά εύφλεκτα στην αμφισβήτηση


Απάτη είναι
και
διαφώνησε αν μπορείς


Ο κόσμος που θες δεν χτίζεται από τις διαπιστώσεις
τις μοιρολατρικής σου φύσης
ούτε από την ημιμάθεια σου άνθρωπε
κι αν αυτό που ζεις νομίζεις ότι είναι επιλογή σου
κοιμάσαι σε ύπνο βαθύ


Παρασκευή, 12 Οκτωβρίου 2012

Ματαιοδοξία

Στης ερήμου το μπαλκόνι
φύτεψα δυο σπόρους χιόνι
εγώ το θάβω
εκείνο λειώνει
περάσαν πενήντα χρόνοι
μα δεν φύτρωσε ποτέ του
μήτε δένδρο μήτε κλώνι

Είπαν κάποτε πως μ' είδες
να μετρώ τις πυραμίδες
μ' ένα χάρακα σπασμένο
κι ένα σπάγκο απελπισμένο
μα δεν έβγαιναν τα μέτρα
ούτε πόντοι
ούτε ίντσες
δυο αιώνες μες τη πέτρα
και δε βρήκα απαντήσεις

Ύστερα μ' ένα κουτάλι
τρεις ωκεανούς ν' αδειάσω
στο μικρο μου το δισάκι
μέρα νύχτα δίχως πάσο
μα δεν χώραγε σταγόνα
μήτε στάλα παραπάνω
μα επέμενα για χρόνια
όρθιος εκεί στην άμμο

Κουρασμένος μα επιμένων
και γυμνά τα δυο μου πόδια
ως το Έβερεστ ασθμαίνων
ν' ανεβώ χωρίς κορδόνια
μα εγλυστρισα και πέφτω
ως του Αδη τα αλώνια
ω του πόνου και της λύπης
βρέθηκα μες στα σκοτάδια

Τρίτη, 25 Σεπτεμβρίου 2012

Ξυστό

Ξύσε με το νύχι την επιφάνεια
και από κάτω θα βρεις
ένα κενό τόσο γεμάτο
που θα τρομάξεις

Πάντα ο θάνατος
φοβάται τους αναστημένους

Τετάρτη, 11 Ιουλίου 2012

Απαντήσεις

Μοιάζουν με μάτια που κοιτούν με απορία
κάτι ερωτήσεις που στοιχειώνουν τη φωνή μου
είναι που θέλουν να τους δώσω απαντήσεις
όμως φοβάμαι μην γκρεμίσω τόσο ψέμα

Κοιτώ τη νύχτα πως ξυπνά στα δάχτυλα μου
ένα φωτάκι ηλεκτρικό που αναβοσβήνει
δεν είναι η αλήθεια που υπάρχει από πάντα
είναι το ψέμα που ο νους μου εφευρίσκει

Δες πως η λέξεις κοροϊδεύουν τη σιωπή μου
σαν λιλιπούτειοι ληστές παραμονεύουν
τα μυστικά που έχω κριμένα απ' τη ζωή μου
σε γλώσσες φλύαρες φτηνά να τα πουλήσουν

Θα σταματήσω την ανάσα μου απόψε
τις απαντήσεις η χορδές μου να μην δώσουν
να μην στερήσω αυτό το κόσμο από το ψέμα
που έχει ανάγκη την αλήθεια του να ψάξει

Δευτέρα, 9 Ιουλίου 2012

Είμαι

Είμαι
το ένα πάνω στο μηδέν
Δυαδικό σύστημα
στο ψηφιακό μου εγκέφαλο
Καύσιμη ύλη στο τζάκι του χρόνου
Δοχείο ραγισμένο που δακρύζει ψέμα
μέχρι να αδειάσει πριν τελειώσει η ζωή του
μπας και γιομίσει με κάτι που να αξίζει

Είμαι
μουσικό όργανο στα χέρια κάποιου θεού
ακούρδιστο ώμος από δική μου άγνοια
βλέπεις δικό μου καθήκον αυτό
Ανεκδήλωτη σκέψη κρεμασμένη
απ΄ τις γραμμές του θείου πενταγράμμου

Είμαι
Μια παραίσθηση του εαυτού μου
Ένα όνειρο που ονειρεύεται
Ίσως ένα κομμάτι ενός παζλ
Μια διψασμένη σταγόνα ίσως
που της λείπει ο ωκεανός

Είμαι
Ένα μάρμαρο που θέλει να γίνει άγαλμα
Ένα άγαλμα που θέλει να ζήσει
Μια ζωή που θέλει να μάθει μυστικά
να πάρει άριστα και να αποφοιτήσει

Είμαι
Το δυο πάνω στο τρία
που θέλει να γίνει Ένα

Τετάρτη, 4 Ιουλίου 2012

Στατιστικά


Στατιστικά ορίζεται το απαράδεκτο
από ψηφιακά πρόσωπα της ανέχειας μας
Έτσι που το ιστορικό συνεχές
βαυκαλίζεται μέσα από στόματα
'κοινής ωφελείας'

Στο απροσδιόριστο κρέμεται
μια εμπεριστατωμένη νομοτέλεια
που γεννήθηκε από παραβιασμένους νόμους

Έτσι φθηνά πουλάμε τώρα με επίσημα χαρτιά
μια αξιοπρέπεια που τοκίζονταν για χρόνια
στο βωμό μιας τεχνίτης ευτηξίας

Τώρα θέλουμε να κερδίσουμε!;
ότι αξιωματικά δεν μας ανήκει
φωνάζοντας ενάντια
στον κακό εαυτό του παρελθόντος μας

Λέξεις όπως συλλογικότητα και αλληλεγγύη
τώρα μόλις άρχισαν να φυτρώνουν
στη κορυφή του κεφαλιού μας
και η η εσωτερική μας αντίσταση
είναι ακόμη μεγάλη

Η μεγάλη μπούφλα δεν έχει ακόμη δοθεί
αλλά τα πρόσωπα μας άρχισαν από τώρα
να παραμορφώνονται στην προσμονή της
γνωρίζοντας πια το “η τώρα η ποτέ'

Παρασκευή, 29 Ιουνίου 2012

Χαρτί, δρόμος...


Στο κατήφορο του χαρτιού μου
συνταιριάζω τις λέξεις μου
σαν λαξευμένους πλίνθους
μονοπάτι να χτίσουν
προς το αέναο ταξίδι μου

Για μιαν αλήθεια πορεύομαι
που σαν έρωτας καίει
από καταβολής κόσμου
σάρκα και γη
Έτσι ατελείωτο θα μείνει τούτο το πόνημα
σαν το μονοπάτι μου
που τέλος δεν έχει....

Τετάρτη, 27 Ιουνίου 2012

Άγνοιας όνειρα


Τα όνειρα που κουβαλάμε
μικρές αυτοσχέδιες γέφυρες
να κοιτάμε από κάτω τους
τα αχαρτογράφητα βάθη
του σκοτεινού εαυτού μας

Εκεί που το άλλο μισό του ονείρου
προειδοποίηση γίνετε
'μην μ' αγνοείς'

Στα βαθιά φαράγγια και στις σπηλιές
δροσίζετε η ζωώδης άγνοια
Στα γρυλίσματα μιας αγωνιάς
που δεν έμαθε να μιλά
παρά να τρώει το φως των ονείρων
που δεν χτίστηκαν πάνω της

Το τώρα δεν τρέφεται με ελπίδες
μόνο το δέσιμο του σχοινιού σιγουρεύει
στην μια μόνο πλευρά του