Pages

Τετάρτη, 1 Ιανουαρίου 2014

Όλες εκείνες οι ευχές που έζησαν μια μέρα




Δεν ξέρω πόσα ναι το κόσμο δυναστεύουν
μήτε τα όχι που χωρίζουν τις στιγμές
ξέρω τα ίσως που ελεύθερα μαλώνουν
με κείνες τις συνήθειες
που τη ματιά θολώνουν
σε σχόλες και γιορτές

Όλες εκείνες οι ευχές που έζησαν μια μέρα
βρέφη που εγκαταλείφθηκαν από θετούς γονείς
δεν πρόλαβε η ελπίδα τους να νοιώσει τον αέρα
γιατί ήταν λίγη η τροφή
για να τα βγάλουν πέρα
και πέθαναν νωρίς

Μόνο εκείνα της καρδιάς παιδιά δικά μας είναι
μ' αγάπη και στοργή που όλο το χρόνο τρέφονται
σαν ήλιοι που γεννήθηκαν από θεού πνοή
από ευχές να γίνουνε ιδέα ζωντανή

Καλή χρονιά μας εύχομαι και να 'ναι κάθε μέρα
φωλιά ζεστή για τις καρδιές
που κλείνουν δίχως αφορμές
τον κόσμο όλο

Σάββατο, 14 Δεκεμβρίου 2013

Ευθύνη




Από παιδί συνήθιζα
να κοιτώ τον ουρανό τις ξάστερες νύχτες
βαθιά μες το στερέωμα
και να καταβροχθίζω με τα μάτια το θαύμα του κόσμου
Νόμιζα πως εκεί ήταν το μέλλον που περίμενε
και το πίστευα τόσο πολύ...
Τώρα και κάθε τώρα όταν κοιτώ
δεν βλέπω τίποτα άλλο από το παρελθόν μας
που χάνετε μες το χωρόχρονο ταξιδεύοντας
με την ταχύτητα του φωτός μακριά
όλο και πιο μακριά
μέχρι να περάσει από κάποια μαύρη τρύπα
και να γυρίσει από εκεί που ήλθε
Το μέλλον πάντα από μέσα μας γεννιόταν
απ' τον πυρήνα της ίδιας μας της ύπαρξης
όπως όλο το σύμπαν
Το γνωρίζω πια γι' αυτό κοιτώ μέσα
εκεί που οι επιθυμίες γεννιούνται
Γνωρίζω πια πως οι σκέψεις μου είναι σημαντικές
όχι μόνο για μένα μα για όλο το γίγνεσθαι
Είμαι συνυπεύθυνος για ότι γίνεται
και φροντίζω να προσέχω τι θα υποστηρίξω
μες το κεφάλι μου για μένα και για τους άλλους

Κάνω μια όμορφη σκέψη
και την αγαπώ
κι αυτή μέρα με τη μέρα παίρνει μορφή

Είμαστε συν δημιουργοί αυτού του κόσμου
κι αυτό είναι το μεγάλο μυστικό

Οι σκέψεις δεν είναι δικές μας
αλλά μπορούμε να διαλέξουμε σε τι θα δώσουμε ενέργεια
να χτίσει την εικονική πραγματικότητά μας

Σάββατο, 29 Ιουνίου 2013

Κάτι, που να λέει κάτι

Πως να στο πω
Είναι οι μέρες που βράζουν στο ζουμί τους
περίεργο συναίσθημα η ανημποριά του νου
και του σώματος απέναντι στο κλιματιστικό
σαν να θέλει να πάρει πια μιαν απόφαση
σαν να λέει – η κόλαση δεν μου πάει -
αλλά και πάλι
τι να κάνω λέει
άλλοι ορίζουν τη θερμοκρασία του κορμιού μου
την ορμή της σκέψης μου
και κοιτούν έξω απ' το παράθυρο
Είναι άλλος κόσμος εκεί
Βλέπεις η ασφάλεια είναι μια ψευδαίσθηση κερδοφόρα
και έχουμε επενδύσει πολλά για να τη χάσουμε
Μα κανείς δεν διάβασε τα ψιλά γράμματα.

Πως να στο πω
Χάρισα όλες τις βεβαιότητές μου στους επενδυτές
κράτησα μόνο ένα ξύλινο πιάτο
και την εικόνα του ζωντανού μου δρόμου
Έχασα το ενδιαφέρον μου για τα παράθυρα
που κοιτούν σταθερά σ' ένα σημείο
τραβώ για έξω, όσο πιο έξω γίνεται
κάπου εκεί θα βρεθούμε
μακάρι να είμαστε πολλοί

Θα σας βρω στο δρόμο 

Τετάρτη, 22 Μαΐου 2013

Ενθύμια




Από αυτό που Είναι
εικόνα μες την εικόνα να στροβιλίζεσαι
να πέφτει η αλήθεια από τη πέμπτη, στη τέταρτη
κι από εκεί στην τρίτη κι ως τη πρώτη να φανερώνεται

Ότι απτό, μια βουβή κοινή συμφωνία
και να ο κόσμος πετιέται μπρος σου
όχι όπως είναι...
όχι όπως τον θες...
Μα όπως σου είπαν και συμφώνησες
παρατηρητής με ξένη εντολή συμμέτοχος

Το περισσότερο από σένα, από μένα, κριμένο είναι
κι ο μαγικός καθρέφτης πάντα εκεί
πάντα παντού, και σε όλα
σκοτεινός και ανεξιχνίαστος
να κρύβει την ερώτηση που δεν έγινε ακόμη

.. .....;

Άσχημος ο κόσμος, αλλά όχι από δικό του καπρίτσιο
συμβαίνει γιατί είπα Ναι
γιατί είπες Ναι
έτσι πρέπει να' ναι
και συναινέσαμε στη μορφή και την ουσία του
σκέψη τη σκέψη, πράξη τη πράξη
και εγένετο σκότος

Τώρα ψάχνουμε τ' απόκρυφα σε σπηλιές και βιβλία
να ξαναβρούμε ότι έχουμε χάσει
Τόσο μακρύ ταξίδι για να γυρίσουμε πάλι πίσω
αλλά τώρα δεν γίνεται αλλιώς

Κάποιοι θα περάσουν απέναντι
οι υπόλοιποι τροφή θα γίνουμε
γι' αυτούς που καταβροχθίζουν πόνο και συνείδηση
για να μείνουν αθάνατοι


Όταν δεις τον κόσμο όμορφα ν' αλλάζει
άλλαξες εσύ και όχι αυτός
Η πέτρα δεν γίνεται φως
εκτός αν γίνεις εσύ


Το νου σου στη μεγάλη σκιά

Τετάρτη, 19 Δεκεμβρίου 2012

Κυριακή, 2 Δεκεμβρίου 2012

Έτσι να είσαι




Έτσι να μπαίνεις
σαν φουριόζος αέρας
να σηκώνεις το ασάλευτο σε χορό

Να ξεσηκώνεσαι σαν στρόβιλος
απ΄τα σπλάχνα της φωτιάς
και η ανάσα σου πυρακτωμένο ευαγγέλιο νά 'ναι

Κι όλα τα γύρω καύσιμη ύλη
να περνάς και να καις τα σκοτάδια
ορφανά να μη μένουν απο φως
μήτε χώμα μήτε πέτρα

Κι ότι θνητό μέσα σου να λιώνει
παρανάλωμα να γίνεται και κάρβουνο
πρώτη ύλη για της ψυχής
το ακατέργαστο διαμάντι