Pages

Σάββατο, 29 Ιανουαρίου 2011

Δίψα

Πάνε χρόνια που το είδωλό σου ψάχνω
στο φέγγος της αυγής
στην άμμο της ερήμου και στο κύμα
Σημάδι δεν μου έδωσες ποτέ κι αργοκυλώ
στου νόστου μιας ανάμνησης το ρήγμα

Κι αν το πρόσωπο ρυτίδες αυλακώνει
και τα μάτια μου θολά
ο ήχος της ψυχή σου με τραβά
σε διάσελα κρυμμένα από αιώνες
μοιάζει η μέρα μου στιγμή που προσπέρνα

Πάλι η νύχτα απ΄ τα χέρια μου κρεμιέται
να μου κρύβει την αφή
πάνω στα βράχια της ξαπλώνει η σιωπή μου
επτά φεγγάρια ώσπου να΄ρθει η αυγή
καρτέρι με το νου μου οπλισμένο

Μ΄ ένα τραγούδι η θάλασσα κοντά της με καλεί
μηνύματα μου στέλνει με την αύρα
ψάχνεις του κόσμου κρυμμένα μυστικά
στον κόρφο μου να΄ρθείς και ν΄ απαγγείλεις
εκείνο το ποίημα που σου έμαθε η στεριά

Μες τους χάρτες μου σημάδια ανατέλλουν
για νήσους που δεν έμαθα ποτέ
αρχαίοι ψίθυροι κρυφά με ταξιδεύουν
σε μνήματα σε σκάλες και σε υπόγεια
της λήθης να ξεθάψω τους χρησμούς

Μοιάζει η ζωή μου με αστέρευτο πηγάδι
είναι βαθιά για μένα πώς να πιω
είναι η σκάλα μου μικρή και δεν μου φτάνει
όλου του κόσμου το νερό κι εγώ διψώ
μα φτάνει η ώρα μέσα του να πνιγώ

1 σχόλιο:

Χάρις είπε...

Αγαπητέ Ηρακλή, με την τιμή που μού έκανες να σχολιάσεις το βιντεάκι μου (Νανού-Melodic-Vivaldi), μού έδωσες την ευκαιρία να περιηγηθώ το δικό σου ιστολόγιο και με χαρά ν' ανακαλύψω ότι πρόκειται για έναν ποιητή που ξέρει να χειρίζεται την πένα και τις έννοιες. Διάβασα λίγα από τα ποιήματά σου και εμβάθυνα στο περιεχόμενό τους. Θα παρακολουθώ τον εμπλουτισμό τού blog σου και πιστεύω να επικοινωνούμε συχνότερα. -